1-منتظرت هستم

نفس مامان سلام

جیگر گوشه ناناز مامان نمی دونم وقتی اینا رو میخونی دختری یا پسر ¸سفیدی یا سیاه اما هرچی  و هرجور باشی نفس و عمر مامان وبابایی . نفس مامان از امروز تصمیم گرفتم برای تو بنویسم .برات از روزهایی که نبودی مینویسم تاکه بدونی چقدر انتظار دیدن روی ماهت رو کشیدیم. میخوام از عشق قشنگ مامان و بابا برات بگم تا بدونی تو میوه ی چه عشق بزرگ وقشنگی هستی. برای تو گل خوشبوی زندگیمون مینویسم تا بدونی چقدر برای منو بابا محمدرضا عزیزی.الهی قربون این چشمای خوشکلت برم  که قراره یه روز این نوشته ها رو بخونه نمودونی دلم واسه دیدنت چقدر پر میکشه . دوستت دارم نفس کوچولوی مامان 

نفس ناز مامان میخوام نوشته هامو از عشق مامان و بابا برات شروع کنم تا همیشه بدونی مامان وبابا چقدرعاشق هم بودن وهمدیگرو دوست داشتن . من عاشق بابایی مهربونتم و دیوونه وار دوستش دارم.اینو باید همیشه بدونی که مامانی عاشق بابا محمدرضای مهربونته اینقدر دوستش دارم که حاضرم جونمو واسش بدم یه لحظه بدون بابایی بودن یعنی ایستادن ضربان قلب مامان عمر مامان تو به چند دلیل واسه مامان خیلی عزیزی: ١- واسه این که از خون و وجودمی ٢- واسه اینکه میوه ی زندگیمی ٣- واسه اینکه مثل روح توی وجودم ریشه داری  و ٤- واسه اینکه از وجود کسی هستی که از همه چیز این دنیا واسم با ارزش تره واون کسی نیست جز بابامحمدرضا. خیلی دوستت دارم شیرین زبونم

فرشته کوچولوی من امشب یعنی ١٢ مهر ١٣٩١ که همزمان با تولد١٩ سالگی خاله عاطفه ست من این وبلاگ رو واسه تو نفسم ساختم و از امروز میخوام خاطره های قشنگ رو واست بنویسم تا وقتی میخونی کلی ذوق کنی . 

غنچه ی باغ زندگیم می خوام از این جا واست شروع کنم که منو بابا محمدرضا  سال ١٣٨٦ باهم آشنا شدیم .ازهمون اول همه چیز خوب و قشنگ بود ما همدیگه رو خیلی دوست داشتیم اما خب به دلایلی که بعدا واست میگم امکانش نبود منو بابا با هم ازدواج کنیم  و مجبور بودیم دوری همو یه مدتی تحمل کنیم آخه راهمون از هم خیلی دوربود من یزد بودم و باباجون بیرجند بود . اما فقط جسممون از هم دور بود اما دلامون به هم نزدیک نزدیک بود . نفس مامانی عشق منو بابا یه عشق مقدس و پاک بود که شاید مثل عشق ما تو دنیا کم باشه اما ما واقعا عاشق هم بودیم و به خاطر همدیگه و خوشبختی کنارهم تمام سختی ها رو تحمل کردیم تا بتونیم یه روز به هم برسیم و زندگی قشنگمون رو شروع کنیم . و این اتفاق قشنگ بلاخره روی داد و منو باباجون بعداز سپری کردن سالها دوری و تحمل یه عالمه سختی ٢٤ شهریور ١٣٩٠ با هم عقد کردیم . یه شب قشنگ ورویایی. شبی که مامان وبابا به بزرگترین و زیباترین آرزوشون رسیدند حالا دیگه منو بابایی مال هم بودیمو هیچ کس نمیتونست ما رو از هم جدا کنه . واز این جا بود که دیدن روی ماه تو آرزوی من شده بود اما خب چون منو بابایی دوران عقد رو سپری میکردیم نمی تونستیم بچه دار شیم و باید صبر میکردیم تا با هم بریم زیر یک سقف اون وقت از خدا بخوایم تا یه فرشته کوچولوی نازو سالم به ما بده.